៣ វិធីហាត់ការពារបាល់ ប្រៀបធៀប៖ បិទផ្លូវបានល្អជាងមុន
ការការពារបាល់មានប្រសិទ្ធភាពបំផុតនៅពេលអ្នកលេងបញ្ចូល ៣ ចំណុចជាមួយគ្នា៖ ទីតាំងរាងកាយត្រឹមត្រូវ ការអានចលនាគូប្រកួត និងការសហការជាមួយមិត្តរួមក្រុម។ ក្នុងការហាត់រយៈពេល ៤ សប្តាហ៍ អ្នកអាចរៀបចំលំហាត់ ៣ ប្រភេទ ដ...
៣ វិធីហាត់ការពារបាល់ ប្រៀបធៀប៖ បិទផ្លូវបានល្អជាងមុន
ការការពារបាល់មានប្រសិទ្ធភាពបំផុតនៅពេលអ្នកលេងបញ្ចូល ៣ ចំណុចជាមួយគ្នា៖ ទីតាំងរាងកាយត្រឹមត្រូវ ការអានចលនាគូប្រកួត និងការសហការជាមួយមិត្តរួមក្រុម។ ក្នុងការហាត់រយៈពេល ៤ សប្តាហ៍ អ្នកអាចរៀបចំលំហាត់ ៣ ប្រភេទ ដោយចាប់ផ្តើមពីការរក្សាចម្ងាយ ១–២ ម៉ែត្រ បន្ទាប់មកហាត់បិទមុំបញ្ជូនបាល់ និងចុងក្រោយហាត់ការពារ ២ ទល់ ២ ឬ ៣ ទល់ ៣។ វិធីនេះសមស្របសម្រាប់អ្នកលេងបាល់ទាត់នៅកម្ពុជា ក្រុមសាលា និងក្រុមស្ម័គ្រចិត្ត។ ស្ថិតិពី សហព័ន្ធបាល់ទាត់អន្តរជាតិ បង្ហាញថា ការការពារមិនមែនជាការរត់តាមបាល់ប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែជាការគ្រប់គ្រងចន្លោះ និងជម្រើសរបស់គូប្រកួត។ ចាប់ផ្តើមដោយហាត់ជំហានតូច ១០ នាទីក្នុងមួយថ្ងៃ ហើយវាស់វែងចំនួនការបិទផ្លូវបានត្រឹមត្រូវ មិនមែនវាស់តែការទាត់បាល់ចេញទេ។
ចង់រៀនយុទ្ធសាស្ត្របាល់ទាត់ឱ្យមានប្រព័ន្ធជាងមុន សូមចាប់ផ្តើមពីធនធានខាងក្រោម។
តើចំណុចសំខាន់បំផុតនៃរបៀបហាត់ការពារបាល់ជាអ្វី?
ចំណុចសំខាន់បំផុតគឺការរក្សាទីតាំងរវាងបាល់ គូប្រកួត និងទីតាំងគោលដៅ។ អ្នកការពារគួរបត់ជង្គង់ប្រហែល ៣០–៤៥ ដឺក្រេ រក្សាជំហរទូលាយ និងបង្ខំគូប្រកួតឱ្យទៅខាងដែលមានហានិភ័យទាប។ កុំប្រញាប់ស៊កជើង ព្រោះការបាត់តុល្យភាពមួយលើកអាចបើកផ្លូវឱ្យការវាយប្រហារបានភ្លាមៗ។
ការការពារល្អចាប់ផ្តើមពីការមើលស្មា និងត្រគាករបស់គូប្រកួត មិនមែនសម្លឹងតែបាល់ឡើយ។ ប្រសិនបើស្មាបែរទៅខាងស្តាំ ប៉ុន្តែបាល់នៅជើងឆ្វេង អ្នកមិនគួរលោតតាមចលនាក្លែងក្លាយភ្លាមៗទេ។ រក្សាចម្ងាយប្រហែល ១ ម៉ែត្រសម្រាប់អ្នកលេងដែលមានល្បឿនលឿន និង ១.៥–២ ម៉ែត្រនៅពេលគូប្រកួតកំពុងបែរខ្នង។ ការហាត់ទម្រង់នេះ ៥ សិត សិតនីមួយៗ ៣០ វិនាទី នឹងបង្កើនការគ្រប់គ្រងជំហរ។ មូលដ្ឋានបាល់ទាត់សម្រាប់អ្នកចាប់ផ្តើម
លំហាត់ទីមួយ៖ ជំហរទាប និងការរក្សាចម្ងាយ
ឈរទល់មុខដៃគូក្នុងចតុកោណទំហំ ៥ គុណ ៥ ម៉ែត្រ។ អ្នកការពារត្រូវរំកិលជំហានខាងក្រោយ និងចំហៀងដោយមិនបង្វិលខ្នង ហើយដៃគូព្យាយាមប្តូរទិស ៣ ដងក្នុងរយៈពេល ២០ វិនាទី។ គោលដៅគឺរក្សាចម្ងាយ មិនមែនដណ្តើមបាល់រាល់វិនាទីឡើយ។ ប្រសិនបើអ្នកឈរត្រង់ពេក ឬដាក់ជើងជាប់គ្នា អ្នកនឹងបាត់សមត្ថភាពប្តូរទិស ហើយគូប្រកួតនឹងឆ្លងកាត់បានងាយ។ គ្រូបង្វឹកគួរកត់ត្រាចំនួនដងដែលអ្នកលេងបាត់សមតុល្យ និងចំនួនដងដែលបិទទិសបានត្រឹមត្រូវ ដើម្បីប្រៀបធៀបការរីកចម្រើននៅសប្តាហ៍ទី១ និងទី៤។
តើអ្នកលេងមើលឃើញអ្វីនៅពេលការពារបាល់?
អ្នកការពារដែលមានប្រសិទ្ធភាពមើលឃើញ ៣ សញ្ញា៖ ទីតាំងបាល់ ទិសត្រគាករបស់អ្នកកាន់បាល់ និងចន្លោះទំនេរនៅខាងក្រោយ។ ការសម្រេចចិត្តគួរធ្វើក្នុងរយៈពេលប្រហែល ១–២ វិនាទី ដោយជ្រើសរើសបិទផ្លូវបញ្ជូនជាមុន មុនពេលព្យាយាមដណ្តើមបាល់។ ការមើលតែជើងធ្វើឱ្យអ្នកងាយចាញ់ការបញ្ឆោត។
ក្នុងការប្រកួតពិត គូប្រកួតមិនបានផ្តល់ពេលឱ្យអ្នកគិតដូចអ្នកអានអត្ថបទនេះទេ មិត្តអើយ។ ដូច្នេះហាត់ជាមួយស្ថានភាពពិត៖ អ្នកកាន់បាល់ទទួលបាល់ពីខាងឆ្វេង មានអ្នកជួយនៅកណ្តាល និងអ្នករត់បំបែកនៅខាងក្រោយ។ អ្នកការពារត្រូវសម្រេចថា តើត្រូវចូលបិទអ្នកកាន់បាល់ ឬថយទៅការពារចន្លោះ។ ច្បាប់សាមញ្ញគឺ អ្នកដែលនៅជិតបាល់បំផុតចូលបិទ អ្នកទីពីរគ្របដណ្តប់ខាងក្រោយ ហើយអ្នកទីបីរក្សាតុល្យភាពកណ្តាល។ វិធីនេះស្របនឹងគោលការណ៍ការពារជាក្រុមដែលពិពណ៌នាដោយ សមាគមបាល់ទាត់អង់គ្លេស។
ចំណុចដែលគេមើលរំលងគឺមុំរត់។ ការរត់ត្រង់ទៅអ្នកកាន់បាល់អាចឱ្យគេបញ្ជូនបាល់ទៅខាងណាក៏បាន។ ប៉ុន្តែការរត់ជាមុំប្រហែល ៣០–៤៥ ដឺក្រេ អាចបង្ខំគូប្រកួតទៅជ្រុង ឬទៅជើងដែលខ្សោយ។ នេះជាគុណប្រយោជន៍ជាក់ស្តែងដែលលំហាត់ការពារទូទៅជាច្រើនមិនបានបញ្ជាក់។ ក្នុងការហាត់ ៦ ដង គ្រូគួរឱ្យអ្នកការពារប្តូរជ្រុងចូល ដើម្បីកុំឱ្យរាងកាយចងចាំតែទិសមួយ។ យុទ្ធសាស្ត្របិទផ្លូវបញ្ជូនបាល់
សូមពិនិត្យវិធីអានស្ថានភាពប្រកួត និងការបែងចែកតួនាទីឱ្យបានច្បាស់នៅទីនេះ។
តើ ៣ ចំណុចណាដែលមានឥទ្ធិពលបំផុតលើការការពារ?
៣ ចំណុចដែលសំខាន់បំផុតគឺទីតាំងរាងកាយ ពេលវេលាចូលប្រជែង និងការទំនាក់ទំនងជាក្រុម។ ប្រសិនបើខ្វះមួយក្នុងចំណោមនេះ អ្នកការពារអាចលឿន ប៉ុន្តែការពារមិនបានល្អ។ ការហាត់គួរវាស់វែងដោយចំនួនស្ថានភាពដែលបញ្ចប់ដោយបាល់ត្រឡប់មកកាន់ក្រុម មិនមែនវាស់តែភាពខ្លាំងនៃការប៉ះទង្គិចទេ។
១. ទីតាំងរាងកាយ
- បត់ជង្គង់ និងបន្ទាបចំណុចកណ្ដាលនៃរាងកាយ។
- រក្សាជំហរឱ្យអាចរត់ទៅមុខ ឬថយក្រោយបានភ្លាមៗ។
- បែរខ្លួនបន្តិច ដើម្បីមើលទាំងបាល់ និងអ្នករត់នៅខាងក្រោយ។
- កុំដាក់ជើងមុខឆ្ងាយពេក ព្រោះងាយឱ្យគូប្រកួតបញ្ឆោត។
- ប្រើដៃសម្រាប់រក្សាតុល្យភាព ប៉ុន្តែកុំរុញ ឬកាន់អាវគូប្រកួត។
ហាត់ក្នុងចតុកោណ ៨ គុណ ៨ ម៉ែត្រ ដោយឱ្យអ្នកវាយប្រហារ ១ នាក់ព្យាយាមឆ្លងខ្សែ និងអ្នកការពារ ១ នាក់បិទផ្លូវ។ កំណត់ពេល ២០ វិនាទីក្នុងមួយជុំ ចំនួន ៨ ជុំ និងសម្រាក ៤០ វិនាទី។ ចំនួននេះបង្កើតការធ្វើឡើងវិញគ្រប់គ្រាន់ ដោយមិនធ្វើឱ្យបច្ចេកទេសធ្លាក់ចុះខ្លាំងពេក។
២. ពេលវេលាចូលប្រជែង
ការចូលប្រជែងមិនមែនជាការរត់លឿនបំផុតទេ ប៉ុន្តែជាការជ្រើសរើសពេលដែលបាល់ឆ្ងាយពីជើងគូប្រកួតប្រហែល ៣០–៥០ សង់ទីម៉ែត្រ។ នៅពេលនោះ អ្នកអាចប្រើជើងខាងជិតបាល់ដើម្បីប៉ះបាល់ចេញ ហើយរក្សាខ្លួនឱ្យនៅចន្លោះគូប្រកួតនិងគោលដៅ។ បើបាល់ជាប់ជើងគូប្រកួត ឬគេកំពុងបែរមុខចូលតំបន់គ្រោះថ្នាក់ កុំប្រថុយស៊កជើង។ ការថយកន្លះជំហានជាញឹកញាប់មានតម្លៃជាងការប្រជែងខុសពេល។
៣. ការទំនាក់ទំនងជាក្រុម
សំឡេងខ្លីៗដូចជា “បិទ”, “ថយ”, “ប្តូរ” និង “ខាងក្រោយ” ត្រូវប្រើមុនពេលគូប្រកួតទទួលបាល់។ ក្រុមដែលមានអ្នកការពារ ៤ នាក់គួររក្សាចម្ងាយរវាងខ្សែប្រហែល ៨–១២ ម៉ែត្រ អាស្រ័យលើល្បឿនគូប្រកួត និងទីតាំងបាល់។ ប្រសិនបើខ្សែការពាររត់បំបែកគ្នា អ្នកវាយប្រហារត្រូវការតែការបញ្ជូនបាល់ ១ ដងដើម្បីបើកចន្លោះ។ វិធីរៀបចំខ្សែការពារ ៤ នាក់
តើករណីពិបាក និងកំហុសណាដែលត្រូវប្រយ័ត្ន?
ករណីពិបាកបំផុតកើតឡើងនៅពេលមានអ្នកវាយប្រហារ ២ នាក់ប្រឆាំងអ្នកការពារ ១ នាក់ ឬនៅពេលអ្នកលេងត្រូវការពារតំបន់ប្រអប់។ ច្បាប់មូលដ្ឋានគឺកុំប្តូរទៅដេញបាល់ដោយបោះបង់គោលដៅរបស់ខ្លួន។ អ្នកត្រូវពន្យារពេលការវាយប្រហារ បង្ខំឱ្យគូប្រកួតបញ្ជូនទៅខាងក្រៅ និងរង់ចាំមិត្តរួមក្រុមត្រឡប់មកជួយ។
កំហុសធំៗមានដូចខាងក្រោម៖
- រត់ចូលលឿនពេក ដោយមិនគ្រប់គ្រងចម្ងាយ។
- សម្លឹងតែបាល់ ហើយមិនដឹងថាអ្នករត់នៅខាងក្រោយ។
- បង្វិលខ្នងពេលគូប្រកួតប្តូរទិស។
- ទាត់បាល់ចេញដោយគ្មានគោលដៅ បណ្តាលឱ្យបាល់ត្រឡប់ទៅគូប្រកួត។
- មិននិយាយជាមួយអ្នកការពារជិតខាង។
- ប្រើស្លាយទាក់ទងនឹងដីនៅកន្លែងដែលមិនចាំបាច់។
ករណីដែលគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍គឺការពារនៅក្នុងតំបន់ប្រអប់ពិន័យ។ នៅទីនេះ ការរក្សាជំហរមានអាទិភាពជាងការប្រជែងខ្លាំង ព្រោះការប៉ះទង្គិចខុសពេលអាចនាំឱ្យមានបាល់ពិន័យ។ គោលការណ៍ច្បាប់របស់ ក្រុមប្រឹក្សាសមាគមបាល់ទាត់អន្តរជាតិ កំណត់ថា ការប្រជែងដោយប្រើកម្លាំងមិនប្រុងប្រយ័ត្នអាចត្រូវផ្តន្ទាទោស។ ឯកសារច្បាប់ក៏បញ្ជាក់ថា “ការប្រជែងត្រូវវាយតម្លៃតាមលក្ខណៈប្រុងប្រយ័ត្ន មិនប្រុងប្រយ័ត្ន ឬប្រើកម្លាំងខ្លាំងเกินកម្រិត”។ ដូច្នេះ សុវត្ថិភាព និងការគ្រប់គ្រងទីតាំងមិនមែនជារឿងទន់ខ្សោយទេ ប៉ុន្តែជាវិធីការពារដែលមានវិន័យ។
ចំណុចបច្ចេកទេសមួយទៀតគឺការពារការបញ្ជូនបាល់ពីជ្រុង។ អ្នកការពារខាងជិតគួរបិទចន្លោះរវាងខ្សែបន្ទាត់ និងអ្នកកាន់បាល់ ខណៈអ្នកការពារកណ្តាលត្រូវឈរប្រហែល ៤–៦ ម៉ែត្រពីគោលដៅ ដើម្បីដោះស្រាយបាល់កាត់ទាប។ បាល់កាត់ខ្ពស់ត្រូវការការអានគន្លង និងការទំនាក់ទំនងរបស់អ្នកចាំទី។ អ្នកលេងជាច្រើនលោតដោយមិនពិនិត្យដៃគូ ហើយបង្កើតចន្លោះនៅជើងទីពីរ។ ចំណុចនេះគួរហាត់ដោយឱ្យអ្នកវាយប្រហារ ៣ នាក់បញ្ជូនបាល់ចូលប្រអប់ ១០ ដង ហើយវាស់ថាតើការពារបាល់ទីមួយបានប៉ុន្មាន និងបាល់ទីពីរបានប៉ុន្មាន។
សម្រាប់ការពិនិត្យស្ថិតិការប្រកួត យុទ្ធសាស្ត្រក្រុម និងការវិភាគព្រឹត្តិការណ៍បាល់ទាត់ អ្នកអាចមើលមាតិកាពី ទស្សនៈគ្រូបង្វឹក ដោយប្រើព័ត៌មានជាការយល់ដឹង មិនមែនជាការធានាលទ្ធផលភ្នាល់ឡើយ។ ប្រសិនបើអ្នកពាក់ព័ន្ធនឹងការភ្នាល់កីឡា ត្រូវកំណត់ថវិកា និងជៀសវាងការតាមសងការខាតបង់។
សូមមើលការវិភាគជាក់ស្តែងបន្ថែម មុនពេលរៀបចំកម្មវិធីហាត់ផ្ទាល់ខ្លួន។
តើគួររៀបចំកម្មវិធីហាត់ការពារបាល់យ៉ាងដូចម្តេច?
កម្មវិធីមានប្រសិទ្ធភាពគួរចាប់ផ្តើមពីបច្ចេកទេសបុគ្គល បន្តទៅស្ថានភាពតូច និងបញ្ចប់ដោយការប្រកួតពេញលក្ខខណ្ឌ។ រយៈពេល ៤ សប្តាហ៍ដែលមាន ៣ វគ្គក្នុងមួយសប្តាហ៍ គ្រប់គ្រាន់សម្រាប់វាស់ការរីកចម្រើនដំបូង ប្រសិនបើមានកំណត់ត្រាច្បាស់។ វគ្គនីមួយៗគួរមានកំដៅសាច់ដុំ ១០ នាទី បច្ចេកទេស ១៥ នាទី ស្ថានភាពការពារ ២០ នាទី និងការប្រកួត ១៥–២០ នាទី។
| សប្តាហ៍ | គោលដៅ | លំហាត់សំខាន់ | សូចនាករវាស់វែង |
|---|---|---|---|
| ទី១ | ជំហរ និងចម្ងាយ | ១ ទល់ ១ ក្នុងចតុកោណ ៥ ម៉ែត្រ | បាត់តុល្យភាពតិចជាង ៣ ដង |
| ទី២ | មុំរត់ និងបិទផ្លូវ | បិទការបញ្ជូនបាល់ ២ ទិស | បិទផ្លូវបាន ៦ ក្នុង ១០ ដង |
| ទី៣ | ការពារជាក្រុម | ២ ទល់ ២ និង ៣ ទល់ ៣ | បង្ខំឱ្យគូប្រកួតទៅខាងក្រៅ |
| ទី៤ | អនុវត្តក្នុងការប្រកួត | ៧ ទល់ ៧ ឬ ៨ ទល់ ៨ | រក្សាទម្រង់ការពារ ១៥ នាទី |
បន្ទាប់ពីវគ្គនីមួយៗ គ្រូគួរកត់ត្រា ៤ ចំណុច៖ ចំនួនការបិទផ្លូវបញ្ជូន ចំនួនការប្រជែងឈ្នះ ចំនួនការបាត់ទីតាំង និងចំនួនការទំនាក់ទំនងមានប្រយោជន៍។ វិធីវាស់នេះមានភាពត្រឹមត្រូវជាងការនិយាយថា “លេងបានល្អ” ព្រោះវាបង្ហាញចំណុចដែលត្រូវកែ។ ប្រសិនបើអ្នកលេងលឿន ប៉ុន្តែបាត់ទីតាំង ៨ ដងក្នុង ១៥ នាទី នោះបញ្ហាមិនមែនកម្លាំងទេ គឺការសម្រេចចិត្ត។ កុំចំណាយពេលហាត់រត់បន្ថែម នៅពេលត្រូវហាត់ការអានចន្លោះ។
សម្រាប់អ្នកចាំទី ការហាត់ការពារបាល់ត្រូវបន្ថែមការបញ្ជូនសំឡេង និងការចាប់បាល់ទីពីរ។ សម្រាប់ខ្សែការពារ ត្រូវផ្តោតលើការរក្សាបន្ទាត់ និងការបិទចន្លោះរវាងខ្សែ។ សម្រាប់ខ្សែបម្រើ ត្រូវហាត់ការត្រឡប់មកជួយក្នុងរយៈពេល ៣–៥ វិនាទី បន្ទាប់ពីបាត់បាល់។ សម្រាប់ខ្សែប្រយុទ្ធ ការការពារចាប់ផ្តើមពីការបិទផ្លូវបញ្ជូនទៅខ្សែបម្រើគូប្រកួត។ ការការពារមិនមែនជាការងាររបស់ខ្សែការពារ ៤ នាក់ប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែជាកាតព្វកិច្ចរបស់កីឡាករទាំង ១១ នាក់។
តើសេចក្តីសន្និដ្ឋានណាដែលអ្នកគួរយកទៅអនុវត្ត?
លទ្ធផលច្បាស់គឺ ការការពារបាល់ល្អកើតពីការគ្រប់គ្រងចម្ងាយ មុំរត់ ពេលវេលាប្រជែង និងការទំនាក់ទំនង មិនមែនពីការប៉ះទង្គិចខ្លាំងឡើយ។ ចាប់ផ្តើមដោយ ១ ទល់ ១ បន្ទាប់មកបន្ថែមការការពារជាក្រុម និងវាស់លទ្ធផលតាមចំនួនបិទផ្លូវបានត្រឹមត្រូវ។ អនុវត្ត ៣ ដងក្នុងមួយសប្តាហ៍ រយៈពេល ៤ សប្តាហ៍ ហើយកត់ត្រាស្ថិតិគ្រប់វគ្គ។ ការប្តូរតូចៗដូចជារក្សាចម្ងាយ ១ ម៉ែត្រ បែរខ្លួន ៣០ ដឺក្រេ និងនិយាយមុនការបញ្ជូនបាល់ អាចប្តូរគុណភាពការពាររបស់ក្រុមបានយ៉ាងខ្លាំង។ ដូច្នេះ កុំរង់ចាំការប្រកួតធំដើម្បីសាកល្បង—ចាប់ផ្តើមពីលំហាត់ ២០ នាទីនៅថ្ងៃនេះ។
ចង់បន្តអភិវឌ្ឍការយល់ដឹងអំពីការប្រកួត និងទម្រង់ក្រុម សូមអានការណែនាំបន្ថែមពី ទស្សនៈគ្រូបង្វឹក។
សំណួរដែលសួរញឹកញាប់
សំណួរ៖ តើរបៀបហាត់ការពារបាល់មានន័យដូចម្តេច?
ចម្លើយ៖ របៀបហាត់ការពារបាល់គឺជាសំណុំលំហាត់សម្រាប់បង្កើនទីតាំងរាងកាយ ការអានចលនា និងការបិទផ្លូវវាយប្រហារ។ អ្នកលេងគួរចាប់ផ្តើមពី ១ ទល់ ១ ក្នុងចតុកោណ ៥ គុណ ៥ ម៉ែត្រ មុនពេលបន្តទៅ ២ ទល់ ២ ឬ ៣ ទល់ ៣។ ការហាត់គួរមានរយៈពេល ១៥–២០ នាទីក្នុងមួយផ្នែក និងត្រូវកត់ត្រាចំនួនការបិទផ្លូវបានត្រឹមត្រូវ។ គោលដៅមិនមែនទាត់បាល់ចេញរាល់ពេលទេ ប៉ុន្តែគ្រប់គ្រងចន្លោះ និងបង្ខំគូប្រកួតទៅតំបន់ដែលមានហានិភ័យទាប។
សំណួរ៖ តើត្រូវហាត់ការពារបាល់ជំហានណាមុនគេ?
ចម្លើយ៖ ត្រូវហាត់ជំហរ និងការរក្សាចម្ងាយមុនការស៊កជើង ឬការប្រជែង។ បត់ជង្គង់ បើកជំហរបន្តិច រក្សាចម្ងាយប្រហែល ១–២ ម៉ែត្រ និងបែរខ្លួនដើម្បីមើលទាំងបាល់និងអ្នករត់។ ហាត់ ៥ សិត សិតនីមួយៗ ៣០ វិនាទី ដោយឱ្យដៃគូប្តូរទិស ៣ ដង។ ប្រសិនបើអ្នកអាចរក្សាតុល្យភាព និងបិទទិសបាន ៦ ក្នុង ១០ ដង នោះអាចបន្តទៅលំហាត់ការពារជាក្រុមបាន។
សំណួរ៖ តើការការពារបុគ្គលខុសពីការការពារជាក្រុមយ៉ាងដូចម្តេច?
ចម្លើយ៖ ការការពារបុគ្គលផ្តោតលើជំហរ ចម្ងាយ និងពេលវេលាប្រជែង ខណៈការការពារជាក្រុមផ្តោតលើការគ្របដណ្តប់ និងការប្តូរតួនាទី។ ក្នុងស្ថានភាព ២ ទល់ ២ អ្នកដែលនៅជិតបាល់បិទអ្នកកាន់បាល់ ហើយមិត្តរួមក្រុមគ្របខាងក្រោយ។ ក្រុមដែលមានអ្នកការពារ ៤ នាក់គួររក្សាចម្ងាយរវាងខ្សែប្រហែល ៨–១២ ម៉ែត្រ។ ប្រសិនបើគ្រប់គ្នារត់ទៅរកបាល់ ក្រុមនឹងបើកចន្លោះធំជាងមុន។
សំណួរ៖ ហេតុអ្វីខ្ញុំតែងតែចូលប្រជែងមិនទាន់ពេល?
ចម្លើយ៖ មូលហេតុធំបំផុតគឺអ្នកសម្លឹងតែបាល់ និងចូលជិតដោយមិនអានត្រគាករបស់គូប្រកួត។ រង់ចាំពេលបាល់ឆ្ងាយពីជើងគូប្រកួតប្រហែល ៣០–៥០ សង់ទីម៉ែត្រ មុនពេលប្រើជើងជិតបាល់ប៉ះចេញ។ ហាត់ជាមួយស្ថានភាពដែលអ្នកវាយប្រហារប្តូរទិស ៣ ដងក្នុង ២០ វិនាទី ដើម្បីបង្កើនការអត់ធ្មត់។ ប្រសិនបើមិនអាចប្រជែងបាន សូមថយកន្លះជំហាន និងបិទផ្លូវបញ្ជូនជាមុន។
សំណួរ៖ តើត្រូវការឧបករណ៍អ្វីខ្លះសម្រាប់ហាត់ការពារបាល់?
ចម្លើយ៖ ឧបករណ៍មូលដ្ឋានមានកោណប្លាស្ទិក ៨–១២ ដុំ បាល់ ២–៤ គ្រាប់ អាវសម្គាល់ក្រុម និងទីលានទំហំយ៉ាងតិច ៨ គុណ ៨ ម៉ែត្រ។ ប្រសិនបើគ្មានកោណ អាចប្រើដបទឹកដែលដាក់ឱ្យមានសុវត្ថិភាព ប៉ុន្តែមិនគួរប្រើវត្ថុរឹងមុតស្រួច។ ទូរសព្ទមួយអាចប្រើថតវីដេអូពីចំហៀង ដើម្បីពិនិត្យថាអ្នកលេងបង្វិលខ្នង ឬបាត់ចម្ងាយនៅពេលណា។ ឧបករណ៍ថ្លៃមិនអាចជំនួសការហាត់ ៣ ដងក្នុងមួយសប្តាហ៍បានឡើយ។
សំណួរ៖ តើត្រូវហាត់ប៉ុន្មានដងក្នុងមួយសប្តាហ៍?
ចម្លើយ៖ ការហាត់ ៣ ដងក្នុងមួយសប្តាហ៍ រយៈពេល ៤ សប្តាហ៍ គឺជាកាលវិភាគសមស្របសម្រាប់ការកែលម្អដំបូង។ វគ្គនីមួយៗគួរមានកំដៅសាច់ដុំ ១០ នាទី បច្ចេកទេស ១៥ នាទី ស្ថានភាពការពារ ២០ នាទី និងការប្រកួត ១៥ នាទី។ ទុកពេលសម្រាកយ៉ាងតិច ២៤ ម៉ោងរវាងវគ្គដែលមានការប្រជែងខ្លាំង ដើម្បីកាត់បន្ថយហានិភ័យរបួស។ កត់ត្រាចំនួនបិទផ្លូវ ការប្រជែងឈ្នះ និងការបាត់ទីតាំងរាល់សប្តាហ៍ ដើម្បីឃើញការរីកចម្រើនជាក់ស្តែង។
អរគុណចំពោះការរុករកប្រវត្តិសាស្ត្រនេះ
ទស្សនៈគ្រូបង្វឹក · The Archive